branca
branca, ae, f., die Branke, Pfote, lupi, ursi, Gromat. vet. 309, 2 u. 4.
aqua decoctionis malve, brance ur[sine ] et similium
~a ursina stipitem habet ut olus, folia magna et incisa, G.branch [] u rsine , A.sedokke
francursina, A.berefot
levem acanthum pederota et melamphillon eruditi nominant, officine ~am ursinam, vulgusbrank ursyne appellat; porro foede hallucinantur qui putant ~am ursinam essebearefote , quum illud potius sit helleborus niger
fox glove , apium, ~a vulpina
branca, æ, f. , patte [dʼanimal féroce] : Grom. 309, 2.
Terminus, sive petra naturalis, siMox :Brancam lupi habuerit factam, arborem peregrinam significat.
Si Brancam ursi habuerit, lucum significat.Quibus locis effinguntur lapides quadrati, quibus insistunt pedes lupi et ursi, avulsi a tibiis.
Et cœpit ipse lupus multum clamare et vociferari, et percutiebat sibi coram eis ipse lupus de sua et cum sua Branca.
Brancaidem sonat, quod nostris
Branche de Leone, apud Joan. Villaneum lib. 6. cap. 71. Hinc appellatio tributa Acantho, herbæ, quæ vulgo Italis
Branca leonis, et
Branca caulisdictæ. Fridericus II. lib. 1. de Venat. cap. 23 :
Tibiæ, pedes, digiti, dorsum, lumbi, Branchiæ, cauda, perunctum, et alia hujusmodi.Salmasius
brachiodeducit, ita ut
branca ursi, sit branchium ursi : sic nos Galli arborum brachia,
Branchesvocamus. Addit porro Romanensi Gallorum lingua
Branc, pro brachio usurpari passim. Certe id mihi, qui ejusmodi quisquilias quamplures evolvi, nullibi mihi lectum, quod sciam. Sed
Brancpro
spatha, gladius, non semel occurrit : cujus quidem vocabuli origo videtur eadem quæ vocis Branca, quod
spatha, vel gladius,
Brancæseu ungulæ vicem præstet militi, uti spathæ
Brancaleoni, aut urso. L'Ordene
Le ReclusAprés li a chainte l'espée : Salehadins a demandée La senefianche de un Branc. Sire, fait-il, chou est garant Contre l'assaut de l'ennemi, etc.
de MoiliensMS.
:N'est pas de l'ordre saint Martin, Qui en yver par la brune Parti de son Branc acherin Son mantel au poure vechemin.
Infra :Li Brans trestorne, et la hache jus glace.
PhilippusLi Turs trestorne, et l'espée jus glace, Li Brans descend contreval les espaules.
Mouskesin Ludovico VI :
In S. Ludovico :A tant saka de Bran divers, Si le feru en travers.
En aus refiert, et crie Valence, Del Branc lor carge grief penence.
Alibi :Mais ils n'avoient palefroy, ne roncin, Ne armeures, fors le Branc acerin.
Idem :Pis coupe et teste ô le Branc de Pavie.
:Il li bailla, puis trest le Branc lettré.
Et te monsterrai au Branc d'achier que je sui au mien espoir aussi bon chevalir come tu i es.Vide Origines Italicas Cl. V. Ægid. Menagii et Octavii Ferrarii.
brancaseu ungulis ramum cui insident, complectuntur. Fridericus II. Imp. lib. 1. de Venat. cap. 34 :
Replicatio autem digitorum in suis juncturis ad superiorem partem non fuit necessaria, ad subteriorem vero partem fuit, quatenus BrancarentInfra :convenientius ramos, ad quos confugiunt sœpe ut illic dormiant.
Hic autem digitus habuit officium concludendi Brancationem ex altera parte, et in formam quasi sphæricam reducendi.Dicuntur etiam
brancare, cum aves ungulis suis impetunt. Idem cap. 55 :
Percutiendo, dilaniando, Branchando, etc.Infra :
Aves rapaces Brancant et vulnerant compedibus, etc.
Branchiersappellantur, in Lit. remiss. ann. 1446. ex Reg. 176. Chartoph. reg. ch. 455 :
Ouquel bois le suppliant avoit fait une loge de branches de chesne pour prendre des oyseaulx de praye, ramages ou Branchiers, comme lasniers, autours ou esparviers.
Branc, Vestis ex crassiori tela species, forte quia alba, ab Hispan.
Branco, albus ; quæ ita describitur in Lit. remiss. ann. 1410. ex Reg. 164. Chartoph. reg. ch. 179 :
Icellui suppliant voulu faire certain charivari,... eust prins et vestu un habit, nommé Branc ou roquet de toile, que femmes portent voulentiers par dessus leurs robes.Vide infra Rochetum.
Branchesdicimus, in forestis pro foco seu igne suo. Aresta ann. 1257. in 1. Reg. Parlam. fol. 5 :
Inquesta facta, utrum Philippus de Horrico habeat costumam ad Brancham pro igne suo in foresta de Mercio, etc.Ibid. f. 10. sub. ann. 1258 :
Matthæus Danebus petit habere in foresta D. Regis de Andelliaco pro 12. den. annui reditus Brancas ad ardendum, quadraturam suæ domus, fulcos ad herbergagium, pasnagium suis porcis liberum, et quietum, etc.Aresta ann. 1271. ibid. f. 187. verso :
In saisina habendi usagium suum subscriptum, videlicet percipiendi brueriam, fulgeriam, et folium quod cedidit de arboribus, pasnagium ad 3. denarios pro porco, pasturam ad animalia sua in vallibus, secandi herbam a festo S. Joannis usque ad Assumptionem B. Mariæ virginis in defensis etiam forestæ,... percipiendi etiam Branchas siccas cum crocco ligneo, sine ferro, etc.Regestum Philippi Aug. Herouvallianum f. 69 :
Habent in foresta Andeliaci mortuum nemus et Branchias tam in alto quantum potest attingere, de quadriga.Fol. 156 :
Capiebat in foresta prædicta extra defensum et landas Branchias et mortuum boscum ad ardendum.
Ad ædificandum de vivo bosco, ad comburendum de mortuo, vel de residuis sive Branchiis, excepta silva.Charta Americi de Thoarcio pro Majori Monasterio apud Stephanotium Antiquit. Pictav. MSS. tom. 4. pag. 764 :
Concessi dilectis in Christo Monachis... calfagium in foresta nostra de Rocha in tala et Branchia ad usum domus suæ.Sententia Compromissoria anni 1339. ex Schedis D.
Asserebat jus habere in perceptione frondium, ramorum seu Brancarum, pinuum, etc.