bucco
bucco, ōnis, m. amplif. [bucca, one who has distended cheeks],
- a babbler, blockhead, fool (very rare): bucco = garrulus, quod ceteros oris loquacitate, non sensu exsuperat, Isid. Orig. 10, 30: stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones, Plaut. Bacch. 5, 1, 2 (1088): macci et buccones, Ap. Apol. p. 325, 30.
bucco, ōnis, m. (bucca), der Tölpel in den Atellanen, der die Backen aufblies u. hinhielt (os praebuit), um sich zum Ergötzen der Zuschauer eine knallende Backpfeife (salpicta od. salpitta, Arnob. 7, 33) geben zu lassen. Dah. die Atellanentitel bucco adoptatus u. bucco auctoratus, Pompon. com. fr. p. 228 R2; dann übtr. = Tölpel, Einfaltspinsel, leerer Schwätzer (s. Isid. 10, 30), Pompon. com. 10. Aphriss. com. 1. Plaut. Bacch. 1088. Apul. apol. 81. Vgl. Löwe Prodr. p. 68. Heinrich Iuven. 5, 171 sqq.
~ones, stulti, rustici
placere poteris hiis buccionibus / qui falsis epulas venantur laudibus(
eo quod hujusmodi senescalli sint ductores ‥ judiciorum comitatus, sicut ~o gregis
buccō, (16) ōnis, m. (bucca), grande bouche, bavard : Isid. Orig. 10, 30 || sot, impertinent : Pl. Bacch. 1088 ; P. Fest. 35.
Papias habetBuccones , stulti, rustici.
Unde versus:
Qui multum comedit, vel plurima vocabula dicit, Bucco dicatur ; sic nobis asserit usus.