capillatura
căpillātūra, ae, f. [capillatus], prop.,
- the being hairy; and then per meton., the hair; esp. false hair (post-Aug.), Plin. 37, 11, 73, § 190; Tert. Cult. Fem. 7; Cael. Aur. Tard. 1, 1, 35; id. Acut. 1, 4, 79; 2, 9, 41.—
- II Transf., the hair-like streaks in precious stones, Plin. 37, 11, 73, § 190.
capillātūra, ae, f. (capillatus), die Haarbedeckung, das Haar kollekt., Tert. de cult. fem. 2, 7. Vulg. 1. Petr. 3, 3. Cael. Aur. acut. 1, 11, 79; 2, 9, 41; chron. 1, 1, 35 u.a. – übtr. v. den haarartigen Streifen an Edelsteinen, Plin. 37, 190.
inculta criniculorum caesarie et neglegenter squalente ~a
capillatur[a ],faexnis
~a,locgewind velfexnes
~a capitis simul et barbe tota nigro colore
oratio ad ~am: ‘‥ respice propitius super hunc famulum tuum ‥ quem ad novam tondendi gratiam vocare diguatus es’
căpillātūra, æ, f. (capillatus), arrangement de la chevelure : Tert. Cult. 2, 7 || rayures imitant les cheveux sur les pierres précieuses : Plin. 37, 190.
Semitonsis capitis Capillaturam adæquasti.S. Augustin. Serm. 247. de Tempore :
Superflua et inordinata Capillatura.In Sacramentario S. Gregorii, et in Ordine Romano exstant
Orationes ad Capillaturam incidendam, et ad puerum tonsurandum. Vide Vitam S. Gerlaci Eremitæ num. 23. et in verbis
Barbatoria
Capilatoria.