catechumenus
cătēchūmĕnus, i, m., and -a, ae, f., = κατηχούμενος, η,
- one who is receiving elementary instruction in religion, a catechumen, Tert. Praescr. 41 et saep.—In fem., Aug. Ep. ad Euseb. 169; Ambros. Ep. 34.
catēchūmenus (catēcūmenus), ī, m. u. -a, ae, f. (κατηχούμενος u. -ένη), der (die) in der christlichen Religion unterrichtet wird, ehe er (sie) die Taufe empfängt, der (die) Katechumene, Eccl.
catecuminus, instructus
catecominus, deforis audiens
non licet baptizatis cum caticuminis manducare
Christo devotus, cum jam catacuminus esset
exorcistae ‥ invocant super catecuminos ‥ nomen Jesu
primo paganus caticumenus fit, accedens ad baptismum ut renuntiet maligno spiritui
~us appelletur noviter instructus, sive baptizatus sive nondum etiam
videat quid faciat episcopus, si fecit sic iste etiam adhuc ~us [v. l. catachuminus ]
est et alia unctio qua cathecumini et neophyti unguntur in pectore et inter scapulas in perceptionem baptismi
cum cathecumino deferatur candela et vestis munda et candida
de ~is exprimentibus se habere propositum baptizandi
j quaternus ad cathecumenos faciendos
vel per baptisma fluminum / quis purget catechuminum / non habet quis scienciam(
discucias qua conversione ‥ converteris qui ‥ post baptismum redis in cathacuminum(
recepto ‥ infante ‥ archiepiscopus ipsum efficit †cathacuminium
newly turned in to the fa [] y the , cathecuminus, neophitus; unde versus: hic cathĕcuminus est ad fontem qui preparatur, / ille neophitus est qui nuper inde levatur
cătēchūmĕnus, ī, m. (κατηχούμενος), un catéchumène : Tert. Præscr. 41.