chronographus
chrŏnŏgrăphus, i, m., = χρονογράφος,
- a chronographer, annalist, Sid. Ep. 8, 6 fin.
chronographus, ī, m. (χρονογράφος), der Geschichtschreiber nach der Zeitordnung, der Chronograph, Annalist, Sidon. epist. 8, 6, 18.
priscas historiograforum fabulas et cronograforum seriem
cronograffum, temporal[is ] scriptura ‥, †cristonografon †siriem [? l. seriem ]
~orum,tidwriters
non reprehendo veteres ~os, qui translationem lxx interpretum modo secuti sunt, modo prout libuit probantur habuisse contemptui
†Marinianus Scotus, ‥ longe solitudinis otio ~os scrutatus, dissonantiam ciclorum Dionysii ‥ contra evangelicam veritatem vel primus vel solus animadvertit
chrōnographi jungunt annorum millia quinque / annis bis centum, demitur unus eis; / Virginis ad partum tot ponunt orbis ab ortu / annos
crede historiis philosophorum, poetarum, ~orum gentilium
de ista materia chronigraphus, metrice scribens, breviter sic ait
historicorum ~orum diligentia mihi maxime relucet
predicti comitis regumque rescripta docent hec, / gestis preteritis que crōnographi reticent nec(
non mireris ‥ si diversorum autorum et cronigraphorum in presenti opusculo ‥ opiniones ‥ recitentur
quecunque per nostros cronografos sive annalium quotatores ideo ‥ relata sunt ut discamus malorum seviciam fugere, bonorum vero pietatem insectari
chrŏnŏgrăphus, ī, m. (χρονογράφος), chroniqueur : Sid. Ep. 8, 6.