cicatricor
cĭcātrīcor, ātus, 1, v. dep. [cicatrix],
- to be scarred over, cicatrized (late Lat.), Fest p. 65, 14 Müll.; Cael. Aur. Tard. 4, 8, 118. —
- II Trop., Sid. Ep. 6, 7; 6, 1 fin.
cicātrīcor, ātus sum, ārī (cicatrix), vernarben, Cael. Aur. chron. 4, 8, 118: übtr., Sidon. epist. 6, 1 u. 7.