circinatio
circĭnātĭo, ōnis, f. [circino] (lit. the describing of a circle; hence, concrete),
- the circumference of a circle, a circle (a word of Vitr.): linea circinationis, Vitr. 1, 6, 6: circuli, id. 9, 7, 2; 3, 3; 10, 10 al.—Of the circular path of the planets, Vitr. 9, 4, pp. 264, 266 Bip.
circinātio, ōnis, f. (circino, eig. Beschreibung eines Kreises, dah. konkret) die Kreisbildung, der Kreis, Umkreis, Sing. u. Plur., Vitr.: linea circinationis, Vitr.: ducere circinationem, Vitr.: v. »Kreislauf« der Planeten, Vitr.
hic murus chorum circuiens in ~one illa pilariorum in capite ecclesie in unum conveniebat
supra ‥ murum in ~one illa ‥ cathedra erat patriarchatus
~o,oefsung
circinnatio,efesung
circĭnātĭō, ōnis, f. (circino), action de décrire un cercle, ou cercle décrit : Vitr. Arch. 9, 8 || mouvement orbiculaire dʼun astre : Vitr. Arch. 9, 4.
circinatio , onis. f. et, v. circino
See an image
See an image