coinquinatio
cŏinquĭnātĭo, ōnis, f. [coinquino],
- a polluting, Vulg. Esd. 1, 6, 21; Sulp.Sev. Ep. 2, 9; 2, 19.
coinquinātio, ōnis, f. (coinquino), die Besudelung, Befleckung, Vulg. 1. Esdr. 6, 21 u. 9, 11; Iudith 9, 2 u.a. Sulp. Sev. ep. 2. § 9 u. 19: Plur., Augustin. serm. 45, 8. Vulg. 2. Petr. 2, 13 u. 20.
Paulus [(] ‥ ejusdem causam ~onis adnuntians Tit. i 15
quando homo perfecte contemnit mundum, non habet in corde suo aliquam ~onem
in eodem facto ~onis macula non careo
hic ‥ reprehenduntur qui in magnis solempnitatibus †conquinationes faciunt
sine multarum ~onum contagione
cŏinquĭnātĭō, ōnis, f. (coinquino), souillure : Sulp. Sev. Ep. 2, 9 ; Vulg. 1 Esdr. 6, 21.