colaphizare

colaphizare [κολαφίζειν] , to buffet, strike; b (w. ref. to 2 Cor. xii 7). c to dub (a knight). alii palmis et pugillis colafizantes Aldh. VirgP 50; s1192 sic contriti, ‥ fatigati, ‥ frequentius seipsos ~antes, tandem ad Ascalonem ‥ pervenerunt Itin. Ric. V 3; velud mànus inimica eam ~ando consuevit impetere R. Cold. Cuthb. 124; ministros suos laicos, viz. si quippiam forte eis [parvulis] intulissent molestie, terribiliter increpando, non-numquam etiam ~ando, severius cohercebat Ad. Eyns. Hug. III 13 p. 128; duxerunt eum ‥ ante Annam et ibi fuit examinatus et ~atus [cf. Matth. xxvi 67] Spec. Eccl. 20; vultum ‥ / colaphizat genus perfidie J. Howd. Ph. 119.  b ipsam [carnem] ‥ ~are non cessat angelus Satane Ad. Scot Serm. 213D; ut ‥ traderetur angelo Sathane, stimulis carnis sue ~andus Ad. Eyns. Hug. II 2 p. 50; ~atur [Conc. II 135a: †colophizatur] stimulo Sathane Conc. Syn. 996.  c s1367 princeps speravit bellum Petrumque sacravit, / collāphizavit, ferret ut arma David [gl.: dominus ‥ regem Castelli facit militem et cum gladio percussit in collo] (W. Peterb. Bellum Hisp.) Pol. Poems I 110.