combinare

combinare [LL] 1 to couple, combine, associate. b (p. ppl.) grouped in pairs. c to compile. †729 (14c) sit a consortio piorum ‥ dispertitus rapaciumque collegio conbinatus violencie sue penas luat CS 147 (cf. ib. 170); quare non est quartum membrum istius combinationis [substantiarum], sc. immobilis corruptibilis, quia pluribus modis non possunt ~ari? Bacon VII 5; a quolibet puncto patientis fiunt radii infiniti et ideo possunt ~ari infinities, ut fiant pyramides rotunde infinite Id. Maj. I 119; 1325 quousque sibi placuerit ipsas animas et corpora misericorditer ~are Lit. Cant. I 163; tapsus barbatus ‥: foliis utimur et virida ~ari possunt Alph. 182; 1446 omnes isti simul ~ati notantur super eo quod ‥ in ‥nuncium ‥ hostiliter ‥ irruerunt Eng. Clergy 208.  b [monachi] pane grossiore simul et olere suam temperabant esuriem etiam ~ati Gerv. Cant. I 46; fratres venerunt ~ati processionaliter Eccleston Adv. Min. 30; arcam sunt ingressi non ~ati sed singuli, quia prohibitus fuit amplexus, et ‥ egrediuntur ~ati in signum amplectendi et crescendi Eul. Hist. I 27.  c [abbas T., ob. 1437] feodaria, rentalia ac alias evidencias ‥ ~avit Meaux III 276. 2 to double. nec ullus eorum annalis orbite circinum ~avit (Edm.) NLA II 630.