combinatio
combīnātĭo, ōnis, f. [combino],
- a joining two by two, ζεῦξις κατὰ δύο, Gloss. Gr. Lat.
combīnātio, ōnis, f. (combino), die Vereinigung, Plur. bei Diom. 504, 5 K.
potest queri propter quid non habemus similiter quemdam sensum secundum aliam quamlibet ~onem quorumlibet elementorum
omnes ~ones possibiles sunt preter illam que [est ] corruptibile immobile
~ones compossibiles
fortitudo ‥ magis videtur roborata in ~one ubi sapienter et provide procedant quam in unius solitudine
quatuor e collegiis vel collegiorum ~onibus replicatores ‥ adsint
habita ~one omnium dictorum sex annorum, quantitas ‥ concessionis extendebat se ad decies et quinquies cm li. sterlingorum
combīnātĭō, ōnis, f. (combino), assemblage, réunion de deux choses : Diom. 504, 5.