commolior
commolior, to set in motion, wield
com-mōlĭor (conm-), ītus, 4, v. dep. (ante- and post-class. and very rare); prop.,
- to set in motion: commoliri tempestas fulmina coeptat, Lucr. 6, 255.—Trop.: lamenta virum commoliri atque ciere, Lucr. 6, 242 Lachm. N. cr.: dolum aut machinam, Caecil. Stat. ap. Cic. N. D. 3, 29, 73. —Transf.: nimis moleste confabricatus commolitusque est originem vocabuli, has undertaken, Favorin. ap. Gell. 3, 19, 3.
com-mōlior, ītus sum, īrī, in Bewegung setzen, cum commoliri tempestas fulmina coeptat, Lucr. 6, 255: im Bilde, dolum ad alqm aut machinam, loslassen, Caecil. com. 207. – Übtr., nimis moleste atque odiose confabricatus commolitusque magis est originem vocabuli iste, quam enarravit, hat herumgebaut u. herumgearbeitet an usw., Favorin. b. Gell. 3, 19, 3.
commōlĭor, (15) ītus sum, īrī, tr., ¶ 1 mettre en mouvement : Lucr. 6, 255 ¶ 2 inventer, machiner : Cæcil. 207.
com-mōlior (conm-) ītus, īrī, dep.,
- to set in motion, wield: dolum, Caecil. ap. C.