commorior
com-mŏrĭor (conm-), mortuus, 3,
- v. dep. n., to die with or at the same time with one (mostly post-Aug.; not in Cic.); constr. with cum, with the dat. or absol.
- α With cum: in acie cum Arunte commortuus est (Brutus), Liv. Epit. 2; Val. Max. 6, 8, 2.—
- β With dat.: obviam ire et commori hostibus, Sall. H. 1, 89 Dietsch: hostibus suis morte suā, Flor. 1, 18, 17; so, tibi, Sen. Ep. 77, 13: simul tibi, Vulg. Marc. 14, 31.—
- γ Absol., Plin. 8, 11, 11, § 32; 10, 21, 24, § 47; Vulg. Ecclus. 19, 10.
- —Hence, Commŏrĭentes, the title of a comedy of Piautus, now lost, composed in imitation of the Συναποθνήσκοντες of Diphilus, Ter. Ad. 7, and Prisc. p. 725 P. (acc. toAtt. ap. Gell. 3, 3, 9, not genuine).—
- II Trop.: duo venena commoriuntur, i. e. their effects vanish together, Plin. 27, 2, 2, § 5.
com-morior, mortuus sum, morī, mit jmd. zugleich sterben, mitsterben, α) absol., Plin., ICt. u. Eccl. – übtr., duo venena commoriuntur, verlieren zugleich ihre Kraft, Plin.: commoritur ea dimicatio, erstirbt zugleich (nimmt zugleich ein Ende), Plin.: verbum commoriatur in te, Vulg. Sirach 19, 10. – Commorientēs, Titel eines verloren gegangenen Lustspiels des Plautus, Ter. adelph. prol. 7. – β) m. Dat.: hostibus, Sall. hist. fr. 1, 89 (91): hostibus suis morte suā, Flor. 1, 18, 17: multa milia (hominum) tibi commorerentur, Sen. ep. 77, 13: simul tibi, Vulg. Marc. 14, 31. – γ) m. cum u. Abl.: cum Arrunte filio, Liv. epit. 2: cum Telesino, Val. Max. 6, 8, 2.
commŏrĭor, (14) mortŭus sum, mŏrī, intr., ¶ 1 mourir avec : commori alicui Sen. Ep. 77, 13, mourir avec qqn ; mors misera non est commori cum quo velis Sen. Ag. 202, ce nʼest pas un malheur de mourir avec celui quʼon veut tuer ¶ 2 [fig.] mourir ensemble, se neutraliser [en parl. de deux poisons] : Plin. 27, 5.