comparativus
comparativus, of comparison, comparative
compărātīvus, a, um, adj. [1. comparo], of or pertaining to comparison, depending on comparison, comparative.
- I In gen.: judicatio, Cic. Inv. 2, 25, 76 (cf. 1. comparatio, I.): genus causae (opp. simplex), Quint. 7, 4, 3: vocabulum, Gell. 5, 21, 13.—Subst.: compărātīva, ōrum, n., words in the comparative degree, comparatives, Quint. 9, 3, 19.—Adv.: compărā-tīvē, with comparison: dicere, Gell. 5, 21, 14; Ambros. de Fide, 5, 9, 71.—
- II Esp. in gram.
- A Gradus, or absol., the comparative, Don. p. 1745 P. et saep.—
- B Casus, the ablative, Prisc. p. 671 P.
comparātīvus, a, um (2. comparo), zur Vergleichung geeignet od. dienend, I) als rhet. t. t., auf Vergleichung beruhend, vergleichend, komparativ, iudicatio, Cic.: genus causae (Ggstz. simplex), Quint.: sententiae, Isid. – II) als gramm. t. t.: a) c. casus, der Ablativ, Gramm. – b) c. gradus od. absol. comparativus, der Komparativ, Gramm. u. Eccl.: c. vocabulum neutrum, im Komparativ stehend, Gell.: u. so comparativa, im Komparativ stehende Wörter, Komparative (Ggstz. absoluta), Quint. 9, 3, 19.
pius et piissimus ~um gradum non habent
[casus ] ablativus, qui et ~us, significans aliquid absumi vel comparari
cum baculum pastoris apprehenderit, subito delabitur de superlativo in ~um, de ~o in positivum
compărātīvus, a, um (comparo 1), qui compare, qui sert à comparer ¶ 1 [rhét.] comparativa judicatio Cic. Inv. 2, 76, cause comparative [où lʼon compare le fait incriminé avec la pureté de lʼintention]; genus comparativum Quint. 7, 4, 3, genre comparatif ¶ 2 [gramm.] comparativus gradus Char. 112, 16, ou n. comparativum Prisc. Gramm. 3, 11, le comparatif ; pl. n. comparativa Quint. 9, 3, 19, termes au comparatif, comparatifs || comparativus casus, ablatif.
- 1. vergelijkend;
- 2. (postklass.) (gramm. t.t.) in de comparativus staand [vocabulum].
comparātīvus
adj.
- 2 comparo, of comparison, comparative: iudicatio.