concertator
concertator, one who competes, a rival
concertātor, ōris, m. [concerto],
- one who contends or vies with another, a rival: concertator Corbulonis: scientiā militiae (corresp. with aemulus), Tac. A. 14, 29.
concertātor, ōris, m. (concerto), der Wetteiferer nach einem Ziele, der Nacheiferer, a) in polit. Beziehung, der Nebenbuhler, Corbulonis, Tac. ann. 14, 29. – b) in moral. Beziehung, Augustin. serm. 276, 6. Cassiod. hist. eccl. 1, 14.
~ores mei nunquam ‥ tot mihi persecutiones quot in his v diebus intulere
quid est nauta? fluctuum viator, ‥ tempestatis ~or(
concertātŏr, (16) ōris, m. (concerto), ¶ 1 rival : Tac. Ann. 14, 29 ¶ 2 compagnon de lutte : Aug. Serm. 297, 4, 6.
concertātor ōris
- concerto, one who competes, a rival: Corbulonis, Ta.