concesso
con-cesso, āvi, 1,
- v. a., to cease, leave off, desist (ante- and post-class., and very rare): lavari aut fricari, Plaut. Poen. 1, 2, 9 (218): quid ego hic properans concesso pedibus, linguā largior? id. As. 2, 2, 24 (280); Front. Ep. ad M. Antonin. Aug. 1, 2.—Of things as subjects: concessavit praeceptum, Tert. Fug. Pers. 6.
con-cesso, āvī, āre, säumen, nachlassen, a) von Pers., Plaut. asin. 290. Fronto ep. ad M. Anton. imp. 1, 2. p. 96, 5 N.: a proposito, Tert. adv. Prax. 1. – m. folg. Infin., lavari, Plaut. Poen. 219. – b) übtr., v. Lebl.: concessavit praeceptum, Tert. de fug. in persec. 6.
concessō, (16) āvī, ātum, āre, intr., cesser, sʼarrêter : concessare lavari Pl. Pœn. 219, cesser de se laver ; concessare pedibus Pl. As. 290, sʼarrêter.