concessio

concessĭo, ōnis, f. [concedo, I. B. 3.], an allowing, granting, conceding, permission, leave (rare, but in good prose).

• I In gen.: agrorum, Cic. Agr. 3, 3, 11; Tac. A. 3, 73: praemiorum, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 3: concessio, ut peculiare aliquid in fundo pascere liceat, Varr. R. R. 1, 17, 7: vestra, Cic. Att. 3, 24, 1: competitorum, id. Tog. Cand. Fragm. 5 (8, 5, p. 21 B. and K.).—
• • B A yielding, retiring: legis, Tert. adv. Marc. 5, 13.—
• II Esp., in rhet., a figure of speech, concession: cum aliquid etiam iniquum videmur causae fiduciā pati, * Quint. 9, 2, 51.—
• • • 2 Jurid. t. t., a plea of confession and excuse or mitigation: concessio est, per quam non factum ipsum probatur ab reo, sed ut ignoscatur, id petitur, Cic. Inv. 2, 31, 94; 1, 11, 15; Auct. Her. 1, 14, 24.

concessio, ōnis, f. (concedo), I) das Herzugehen, Apul. met. 9, 2. – II) übtr.: 1) das Zurücktreten, legis, Tert. adv. Marc. 5, 13. – 2) das Zugestehen, Zugeständnis, das Einräumen, die Bewilligung, Vergünstigung, mit persönl. Pron. od. subj. Genet., nostra, Cic.: competitorum, Cic. fr.: mit obj. Genet., agrorum, Cic. u. Tac.: concessiones praemiorum, Planc. in Cic. ep. – mit folg. ut u. Konj., ein V. der Art, daß usw., Varr. r.r. 1, 17, 7. – Insbes., als Redefigur, das Zugeständnis, a) übh. eines Punktes, Quint. 9, 1, 51. – b) der Schuld, der Straferlaß, Cornif. rhet., Cic. u. Quint.

concessio [CL] 1 grant: a (of money or sim); b (of land etc.). c document attesting grant. a 9‥ ~o, typ WW; Rodbertus ‥ dedit S. Ebrulfo de duabus partibus decime de B. medietatem. Rogerius autem filius ejus post obitum patris sua ~one predictam elemosynam corroboravit, pro qua ~one xl s. Drocensium recepit Ord. Vit. V 13 p. 403; c1345 quod cives Lond’ in auxiliis, ~onibus et contribucionibus taxentur et contribuant ‥ sicut homines comitatuum et non sicut homines civitatum (Ch. Regis) MGL I 146; 1381 presentem †concessivam charitativam nobis ‥ factam ‥ acceptamus Conc. II 617b (cf. DCDurh. 2. 5. Ebor. 15: ~ionem); a1509 collacionum, assignamentorum et ~onum aliquorum debitorum sive summarum monete per litteras patentes Entries 102.  b 814 hoc aratrum ‥ concessum est. insuper etiam praefatae ~onis ‥ confirmationem ‥ liberabo ab omni vi saeculari[s] servitutis CS 348; a1084 defendo ne aliquis eis super hanc meam regiam libertatem et ~onem injuriam ‥ faciat Regesta I p. 125; rex W. concessit istas terras habendas ‥ W. episcopo, sicut ipse recognovit ‥ audiente episcopo Dunelm’, cui precepit ut ‥ ipsam ~onem suam in brevibus scriberet DB I 87b; 1107 ea die qua concessi hanc ~onem filiis comitis de M. Regesta II p. 319; 1144 hanc ‥ donationem et ~onem nostram quicunque ipsi ecclesie ‥ inconcussam conservare adjuverit E. Ch. Scot. 162; 1200 confirmasse ‥ omnes donationes [et] ~ones rationabiles terrarum [et] hominum eis factas RChart 47b; 1311 tenet vj acras et dim. terre ex dimissione ‥ abbatis, quas prius habuit ex ~one domini R. de T. Cust. Battle 144; s1426 nunquid aliqua facta fuerit ‥ feodi ~o ad terminum vite absque specifica abbatis licencia Amund. I 208.  c quidquid pater suus materque sua dederant aut concesserant concessit; ‥ hanc itaque ~onem per textum Evangeliorum super altare portavit Ord. Vit. V 13 p. 409; 1382 ~o et scriptum unius tenementi et gardini capelle Guyhalde (LBLond H 140) MGL I 558. 2 permission, grant of privilege or sim. (or relevant document). c600 hoc eis [sc. conjugibus] concedit sancta praedicatio [I Cor. vii 2, 9], et tamen de ipsa ~one metu animum concutit (Lit. Papae) Bede HE I 27 p. 58; a1159 sciatis me concessisse ‥ quatinus pecora hospitalis de S. Andrea habeant communitatem in pascuis vobiscum ‥ volo ‥ ut nemo huic mee ~oni aliquod impedimentum faciat Regesta Scot. 124; 1200 ex dono et †concessissione R. ducis Norm. RChart 69b; 1382 ~o pro quodam gradu faciendo apud finem de Granthamlane (LBLond H 143) MGL I 558; neque rex ‥ tallagia ‥ aut quevis onera alia imponit legiis suis ‥ sine consessione vel assensu tocius regni sui Fortescue LLA 36. 3 (leg.) admission of fact (coupled w. excuse). ~o est per quam non factum ipsum probatur ab reo, sed ut ignoscatur id petitur; cujus partes sunt duae, purgatio et deprecatio Alcuin Rhet. 15.

concessĭō, (14) ōnis, f. (concedo), action dʼaccorder, de concéder, concession : concessio agrorum Cic. Agr. 3, 11, concession de terres ; concessio præmiorum Planc. d. Cic. Fam. 10, 8, 3, attribution de récompenses ; concessio ut liceat facere Varro R. 1, 17, 7, autorisation de faire || concession [rhét.] : Quint. 9, 2, 51 || action de plaider coupable : Cic. Inv. 2, 94.

concessio , onis. f.
准。假如。

Suggest a Translation
See an image

concessiō ōnis, f

• concedo, a granting, conceding: nostra: agrorum.—In rhet., a plea of confession and excuse.