About

Menu

condecere

condecēre [CL] , (impers., w. dat. or acc. or absol.) to befit, be appropriate or becoming to. b (pr. ppl.) befitting, seemly, appropriate. ejus ‥ morem habitus te imitari ~eat (Ceolfrith) Bede HE V 21 p. 345; 796 sicut pio pastori ~et magnam commissi sibi gregis curam habere Alcuin Ep. 94; 1282 proponit facere prout ~et regiam majestatem Peckham Ep. 354; c1332 eo clemencius ~et lapsorum culpis ignoscere J. Mason Ep. 17.  b ~entibus nuptiarum legibus Felix Guthl. 3; cum parcis malis, justum est, non quia illorum meritis sed quia bonitati tuae ~ens est Anselm (Prosl. 10) I 109; apta partium dispositione, membris quoque ~entibus et sibi invicem congruentibus universis J. Sal. Pol. 430D; carminibus ‥ condescentibus Lib. Eli. II 110; corpus ‥ ~enti tradidit sepulture Chr. Rams. 18; 1300 non ‥ in ‥ facultatibus habundat condescentibus statum suum Reg. Cant. II 566.

Saved

Recent