confrico
confrico, to rub vigorously
con-frĭco, āvi, ātum, 1, v. a., to rub vigorously, to rub in (belonging to econom. and medic. lang.).
- I Prop.: caput atque os suum unguento, Cic. Verr. 2, 3, 25, § 62: os sale trito, Col. 7, 10, 3: boves, id. 2, 3, 1: confricatis dentibus atque gingivis, Plin. 29, 2, 9, § 31: faciem sibi, * Suet. Claud. 8 fin.: oculum, Veg. Art. Vet. 3, 20, 1.—*
- II Meton.: genua, i.e. to touch the knees in earnest entreaty, Plaut. As. 3, 3, 80 (670).
cōn-frico, fricātum, āre, bereiben, abreiben, einreiben, alqd sale, Varr.: caput atque os suum unguento, Cic. Verr. 3, 62: dentes, Plin.: faciem sibi, Suet.: oculum, wund reiben, Veget. – genua, die Knie heftig bittend berühren, Plaut. asin. 670. – ➳ Vulg. Perf. confricaverit, Veget. mul. 3, 20, 1. – Partiz. auch confrictus, Enn. ann. 104 (wo confricti oleo, nach Ilbergs Verbesserung).
See: confricare
cōnfrĭcō, (14) ātum, āre, tr., ¶ 1 frotter : caput unguento Cic. Verr. 2, 3, 62, se frotter la tête avec un onguent ¶ 2 [fig.] confricare genua Pl. As. 670, embrasser [en suppliant] les genoux de qqn.
➳ pf. -āvī [décad.] Veg. Mul. 2, 20, 1.
cōn-fricō āvī, ātus, āre,
- to rub vigorously: caput unguento.