confutatio
confūtātĭo, ōnis, f. [confuto],
- a confutation, Gr. λύσις, Auct. Her. 1, 3, 4.
cōnfūtātio, ōnis, f. (confuto), die Widerlegung (Ggstz. confirmatio), Cornif. rhet. 1, 4 u. 18: c. falsi (Ggstz. veri astructio), Cl. Mam. de stat. anim. 3, 14, 2.
heretici ‥ multi convenerunt circa Tolosam ‥, ad quorum ~onem ‥ multe ‥ religiose persone ‥ convenerunt et parum profecerunt
non sine magna ~one [v. l.: confortatione ] peccati de te rubigo expellitur
liber allegoriarum Petri contra Symonem Judei, de ~one Judeorum
[raciocinacio rhetorica ] habet sex partes, sc. proemium ‥, ~onem sive reprehensionem, conclusionem
cōnfūtātĭō, ōnis, f. (confuto), réfutation [rhét.] : Her. 1, 4 ; Mamert. An. 3, 14, 2.
confutatio , onis. f. et, v. confuto
See an image
See an image