confutator
confūtātor, ōris, m. [confuto],
- a refuter, opponent: Valentini, Hier. Script. Eccl.
cōnfūtātor, ōris, m. (confuto), der Widerleger, Hieron. vir. ill. 33.
cōnfūtātŏr, ōris, m. (confuto), celui qui réfute, adversaire : Hier. Vir. ill. 33.
Regardator. Charta ann. 1454. tom. 5. Cod. Diplom. Polon. pag. 138. col. 1 :
Malarum mercium Confutatores, vulgariter Wraker, et ponderatores, ac alios communes officiales constituere.Vide infra in Regardus.