conglutino
conglutino, to join together, unite, cement
con-glūtĭno, āvi, ātum, 1, v. a., to glue, cement, join together.
- I Lit. (t. t.): favos extremos inter se, Varr. R. R. 3, 16, 23; cf.: utrasque res inter se (calx), Vitr. 7, 4, 3: libros, Dig. 32, 52, § 5: carnis, Plin. 27, 6, 24, § 42: volnera recentia, id. 30, 13, 39, § 115: germinantis oculos aliquā sibi annexione, Pall. Mart. 10, 36.—
- II Trop.
- A To join, unite firmly together, to bind closely, cement (a favorite trope of Cic.; elsewhere very rare): hominem eadem, optime quae conglutinavit, natura dissolvit, Cic. Sen. 20, 73; cf.: rem dissolutam, divulsamque (sc. in oratione), id. de Or. 1, 42, 188: animi vitium cum causā peccati, Auct. Her. 2, 3, 5: amicitias, Cic. Lael. 9, 32 (opp. dissolvere); id. Att. 7, 8, 1: concordiam, id. ib. 1, 17, 10: voluntates nostras consuetudine, id. Fam. 11, 27, 2; cf.: meretricios amores nuptiis, * Ter. And. 913: quid est in Antonio praeter libidinem, crudelitatem, petulantiam, audaciam? Ex his totus conglutinatus est, composed, Cic. Phil. 3, 11, 28: affixus et conglutinatus, i. e. adhering closely to a person, Ap. Met. 9, 17, 29.—*
- B Like compono, comparo, etc., to invent, devise, contrive (a means): conglutina, Ut senem hodie doctum docte fallas, Plaut. Bacch. 4, 4, 42 (681).
con-glūtino, āvī, ātum, āre, zusammenleimen, -kleben, -fügen, I) eig.: libros, ICt.: vulnera, Plin. – absol., calx conglutinat, Vitr. – II) übtr.: 1) im allg.: ex his totus conglutinatus est, aus diesen (Lastern) ist er ganz zusammengesetzt, Cic.: hominem eadem optime, quae conglutinavit, natura dissolvit, Cic.: c. rem dissolutam divulsamque, Cic. – affixus et conglutinatus, v. jmd., der einer Person immer zur Seite bleibt, Apul. met. 9, 17. – 2) insbes.: a) eng ZUsammenknüpsen, eng verbinden, enger verknüpfen od. knüpfen, voluntates, Cic.: amicitias, Cic.: meretricios amores nuptiis, Ter.: animi vitium cum causa peccati, in enge Verbindung bringen (v. Redner), Cornif. rhet. – b) etwas (ein Mittel) aussinnen, Plaut. Bacch. 693.
See: conglutinare
conglūtĭnō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 coller ensemble, lier ensemble : Varro R. 3, 16, 23 ; Vitr. Arch. 7, 4, 3 ; vulnus Plin. 23, 3, fermer une blessure ¶ 2 [fig.] former par liaison étroite des éléments, constituer en un tout compact : sic hominem eadem optime, quæ conglutinavit, natura dissolvit Cic. CM 72, ainsi la nature qui a soudé ce tout qui est lʼhomme, excelle aussi à le désagréger ; rem, dissolutam conglutinare Cic. de Or. 1, 188, constituer en un tout un objet dʼétude morcelé || lier étroitement les éléments dʼun tout, cimenter, souder : si utilitas amicitias conglutinaret Cic. Læl. 32, si lʼintérêt scellait les amitiés ; a me conglutinata concordia Cic. Att. 1, 17, 10, accord cimenté par moi || combiner qqch. : Pl. Bacch. 693.
- 1. aan elkaar lijmen, plakken [libros; vulnera dichtplakken];
- 2. bij elkaar brengen, binden; ➤ hominem natura conglutinavit;
- 3. nauw met elkaar verbinden, aanknopen [amicitias];
- 4. (Plaut.) in elkaar flansen.
con-glūtinō āvī, ātus, āre,
- to join together, unite, cement: amores nuptiis, T. — To compose, unite, frame together: hominem: amicitias: Ex his conglutinatus, composed.