conglutinatio
conglutinatio, a cementing, joining
conglūtĭnātĭo, ōnis, f. [conglutino] (only in Cic. and very rare), a gluing or cementing together. *
- I Lit.: recens, Cic. Sen. 20, 72.—
- II Trop., a joining together verborum, Cic. Or. 23, 78.
conglūtinātio, ōnis, f. (conglutino), I) das Zusammenleimen, Cic. de sen. 72. – II) übtr., die enge Zusammenfügung: a) als mediz. t. t., futura c., Cael. Aur. chron. 2, 12, 140. – b) als rhet. u. gramm. t. t., c. verborum, Cic. or. 78: ›episynaliphe‹ est c. (das Zusammensprechen) duarum syllabarum, Consent. 389, 18 K.
dicit [Aristoteles ] in capitulo ~onis: ‘quecunque non coagulantur ‥’
continuum est per viscum et conclutinationem
pro emendacione uniusfanne et ‥ ~one ejusdem
licet sinalipharum velut quaedam ~o et explosa collisionis additamenta crebro ‥ interponantur
majus fastidium est sollicitari circa tales ~ones in hujusmodi proposicionibus quam profectus
propter multifariam ~onem nostrorum facinorum et peccatorum
conglūtĭnātĭō, (16) ōnis, f. (conglutino), action de coller ensemble : Cic. CM 72 || [fig.] verborum Cic. Or. 78, assemblage des mots évitant les hiatus, liaison entre les mots.
- 1. het aan elkaar lijmen;
- 2. (retor. t.t.) samenvoeging, verbinding [verborum].
conglūtinātiō ōnis, f
- conglutino, a cementing, joining: verborum. — A union, compound: recens.