congruitas
congruitās, ātis, f. (congruus) = σύμβαμα, das vollständige Prädikat beim intransitiven Verbum in der philos. Kunstsprache der Stoiker (Ggstz. ingruitas, ἀσύμβαμα), Plur. bei Prisc. 18, 4: minus quam congruitas (= παρασύμβαμα), das unvollständige Prädikat beim personalen Verbum, Plur. bei Prisc. 18, 5.
omnis distinctio logica de[bet ] supponere ~atem in utroque sensu
secundus finis [accidentium ] est decor, decensia, et ~as rerum naturalium in sensus operationibus
~as nature rei sensibilis exigit ut pari modo ‥ sensibilia communia in sensus agerent
omnis colonus temporis ~atem singulis minime poterit vicibus expectare
curandum est ‥ ut parum ponatur de aqua in calicem. est enim in significacione tantum, et est de ~ate hujus sacramenti, non de necessitate; et tamen, qui illam ex heresi aut contemptu omittit, peccat mortaliter
[abbas ] ostendet eis [noviciis ] quod difficilem rem petunt, et diversas questiones que pertinent ad ~atem religionis
quod nullus de congruo primam graciam mereatur, quia vel hoc esset ~ate antecedente voluntatem divinam et movente eam ad graciam faciendam, vel consequente eam et dependente ab ea
miror qua operis ~ate simulatam hanc sanctitatem palliare potestis
[(lego ‥ l li. presbiteris ] †congruetam minus bene scientibus
grammatica fundat omnem ~atem, quia doctrinam tocius ~atis continet
congruĭtās, ātis, f. (congruus), [trad. du grec σύμβαμα, terme des Stoïciens] proposition où il y a accord complet, c.-à-d. formée dʼun nom et dʼun verbe : Prisc. Gramm. 18, 4.