congregativus
congrĕgātīvus, a, um, adj. [congrego],
- suitable for uniting or congregating, copulative: adverbia (simul, una, pariter, etc.), Prisc. p. 1021 P.
congregātīvus, a, um (congrego), zur Vereinigung dienend, Vereinigungs- (Ggstz. discretivus), adverbia (simul, una etc.), Prisc. 15, 36.
[adverbiorum ] alia ~a, ut ‘simul’, ‘una’
necessaria fuit tunica uvea, ut sua nigredine lumen in oculo aggregaret. nam nigredo est ~a visus
congrĕgātīvus, a, um, qui exprime la réunion [en parl. des adverbes] : Prisc. Gramm. 15, 36.