conjectare

conjectare [CL] 1 to put together. b to contribute (to). 9‥ consero, i. interpono, ~o, conjungo, ic embsette WW.  b si quis alteri prestet arma sua in occisione alicujus, licet eis ‥ weram ejus ~are [AS: gesomnian] (Quad.) GAS 61; omnes mortis illius compositionem ~ent [AS: forgieldan] in commune (Ib.) Ib. 65; si unquam antea murdrum inibi ~averit vel consuetudines alias hundreti fecerit (Leg. Hen. 92. 17) Ib. 609. 2 to infer, suppose, conjecture. quam anxii ‥ fuerint ‥ ~are quam referre facilius est W. Poit. I 38; 1105 quod quale et qualiter pensandum sit, prudentia vestra ‥ ex supradicta causa ‥ potest ~are Anselm (Ep. 360) V 301; visus aciem speculo repercussam ad obstans retorqueri ~antes Balsh. AD rec. 2 133; ex arborum naturis ‥ hanc contrahi varietatem nonnulli ~ant Gir. TH I 12; ~ans rex noster eos ‥ circuire silvam G. Hen. V 12. 3 to contrive, devise, plot. s1349 cum dominus H. de Percy ‥ libertates ‥ nobis ab antecessoribus suis collatas ‥ nos non permitteret congaudere et alia opprobria contra nos ~aret Meaux III 34; c1370 quod merui ‥ †~uari (v. corrosio 2); 1371 ~ans et machinans ad decipiendum Pl. Mem. Lond. A 16 m. 3.