coniventia
cōnīventĭa, ae, f. [coniveo, II. B.],
- connivance (post-class. and rare): Ciceronis, Ps.-Ascon. ap. Cic. Verr. 1 fin. (p. 152 Orell.); Cod. Th. 2, 14, 1; Don. ad Ter. Phorm. 426; Lampr. Alex. Sev. 54 dub.
cōnīventia, ae, f. (coniveo), die Nachsicht, Ps. Ascon. Cic. Verr. 1 extr. p. 152 B. Lampr. Alex. Sev. 54, 7. Augustin. ep. 182, 1. Ambros. de off. 3, 19, 116. Cod. Theod. 2, 14, 1. Donat. Ter. Phorm. 2, 3, 79. Schol. Iuven. 1, 56.
apparuit sanctus Dei ‥, in vultu quandam frontis et oculorum ~iam Lanfranco ostendens
simulata matrimonii ~ia invitus anulo subarratam sortitur virgunculam
†~io [? ], consentio [for ~ia? ]for ~sio
quod preter sententiam et ~iam nostram presumi ‥ non debuit(
a consentiendi ~ia sese cohibet
citra ~iam fratrum
Westmonasterienses monachi ‥ priorem ‥ in abbatem ~ia comitis elegerunt
regia ~ia accedente
contra nobilium ~iam matrimonia subdola procuraverant
quod ‥ sine vestra ~ia fieri non potuit vel consensu(
de ~ia et assensu ‥ procuratorum
cancellario ‥ suam ad hoc ~iam ‥ retardante
[Ethelredi ] vite cursus sevus ‥, parricidio cui ~iam adhibuerat immanis
per ~iam quorundam ‥ totam civitatem Londoniarum occuparunt preter Turrim
nullatenus videre valeo nisi mundane fictionis ineptias pro quibus in hac parte ~ia putari possit excusabilis
ex malicia seu ~ia prioris et conventus
ne forte magnas quasdam personas regni de consensu regie necis vel ~ia accusaret
ne ‥ ordinaciones ‥ aliquorum ~ia necligantur
[(tam letiferam pestem ] nolumus ‥ sub ~ia [v. l. sub silencio ] pertransire
cōnīventĭa, conn-, æ, f. (coniveo), indulgence : Ps. Ascon. Verr. 1 extr. ; Lampr. Al. Sev. 54, 7 || connivence : Hier. Jer. 4, 22, 1.