conjugium

conjugium [CL] , marriage, wedlock. b (w. liberum) frank-marriage. legitimum ~ium non licet frangi sine consensu amborum Theod. Pen. II xii 7; conjugium penitus famosum sponte recusans Aldh. VirgV 2102; ~ium vel matrimonium, gesinscipe Ælf. Sup.; 9‥ divortium, i. discidium, divisio ~iorum, hiwgedal WW; ego Inae ‥ constitui rectum ~ium [AS: ryht æw] et recta judicia pro stabilitate ‥ populi mei ‥ celebrari (Quad.) GAS 89; cum virginitas melior sit ~io, neutrum tamen ab homine determinate exigitur Anselm (CurD II 18) II 128; si quos statuta ecclesie jugo ~ii copulaverunt Pull. Sent. 871A; generosa ~ia plus longe cupiunt quam sumptuosa vel opima Gir. DK I 17; ~ium aliquo modo alteratum fuit [nova lege]; sed matrimonium, secundum quod est sacramentum, idem fuit in substantia Hales Qu. 1201; hunc ‥ cedes et rapina Wallensium promoverunt in militem et postremo fortuna blandiens ad dominum de Cobham per ~ium evocavit G. Hen. V 1.  b c1175 concessit ‥ iiij bovatas terre in feudo suo de Baseford in liberum ~ium cum sua filia HMC Middleton MSS 11 (cf. Eng. Feudalism 129n).

conjŭgĭum, (10) ĭī, n. (conjungo), ¶ 1 union : corporis atque animæ Lucr. 3, 843, union de lʼâme et du corps ¶ 2 union conjugale, mariage : Cic. Off. 1, 54 || accouplement : Virg. G. 3, 275 ¶ 3 [fig.] époux, épouse : Virg. En. 2, 579 ; 3, 296 ¶ 4 couple dʼanimaux : Plin. 8, 85.