About

Menu

conjunctim

conjunctim [CL] , jointly, in combination or association; b (w. cum). c (gram. or log.) in a copulative sense; cf. copulative. 9‥ ~im, gædertange WW; c1006 post matutinas [decantent] ‘beati quorum’, ‘inclina Domine’ cumjunctim sub una collecta illius horae Comp. Swith. 176; media indistinctionum quinque sunt, ex quibus tum separatim singulis, tum ~im pluribus, principia sophistica inveniri contingit Balsh. AD 42; membra ‥ suam habent perfectionem ~im et separatim M. Scot Phys. 9; fratres in refectorio prandentes non ~im ad mensas sedebunt cum pauci fuerint in refectorio reficientes sed divisim ac spaciatim †ordinate [? l. ordinati] ut tabule honorifice vestiantur Cust. Cant. 161; 1458 vobis et vestrum alteri ~im et divisim meam plenariam committo potestatem Reg. Newbattle 287.  b 1272 cum ipsa ~im cum ‥ Radulpho ‥ feoffata fuisset de maneriis Cl 533; in inicio temporis seminandi ‥ ~im sint cum carucis ballivus, prepositus et messor per totam dietam Fleta 161; 1331 tenent conjuntim duas bovetas cum pertinenciis cum participibus suis S. Jers. I 6.  c verba ‘injuste et sine judicio’ accipi possunt simul ~im vel divisim sive disjunctim, sc. ‘injuste vel sine judicio’ Bracton 205; nemo debet dubitare quin fallacia compositionis decurrat super hanc maximam, ‘si ~im ergo divisim’, divisio [? l. divisionis, sc. fallacia] super hanc maximam, ‘si divisim ergo ~im Bacon XV 342; Duns Ord. II 187 (v. divisim c).

Saved

Recent