conquirere

conquirere [CL cf. conquaerere] 1 to seek out, get together. b to win, procure, acquire. c to catch (fish). 9‥ †conquirerunt, ætsamne sohtan WW; conquisitis et peractis tanto navigio necessariis Gir. EH I 16.  b summa supernorum, conquires regna polorum Aldh. VirgV 755 (cf. ib.: sanguinis arratam conquirens dote puellam); cum me plus homines instant conquirere tristem, / illa laetifica pereunt, quae lumine ridet Hwætberht Aen. 24 (Mors et vita) 3; plures sibi ‥ langorum remedia conquisiere Bede HE III 17; 10‥ ~ens, begitende WW; Balsh. AD rec. 2 164 (v. congregate).  c CS 1311 (v. carinula a). 2 to conquer, take possession of: a (territory); b (enemies); c (absol.). a postquam W. rex conquisivit Angliam DB II 124b; s940 W. filius Rollonis, qui terram que vocatur Normannia a rege Francie conquisierat H. Hunt. HA V 20; s1091 ut ‥ rex ‥ adjuvaret eum [Robertum] ad omnia que pater suus habuerat ~enda Ib. VII 2; rex ille qui Hiberniam ~ere debet Gir. IK II 1 p. 109; 1224 homines ‥ quorum terras, cum conquisite fuerint, tenebit dominus rex Pat 483; s1277 quod terra quatuor cantredorum ‥ regi et suis heredibus cum omnibus terris conquisitis per regem ‥ remaneret Wals. HA I 17; quin valeant ~ere totum dominium Wycl. Compl. 91.  b c1088 pro restauratione dampni quod eidem ecclesie ‥ intuli pro ~endis inimicis meis, qui intra ‥ civitatem contra me ‥ congregati erant CalCh II 194 (= Regesta I 301); s1214 filii Grifini ‥ ad Demetiam ‥ venerunt et omnes Wallenses Demetice regionis conquisierunt Ann. Cambr. 71.  c plures ‥ incole ~enti principi homines ligei devenerunt Ps.-Elmh. Hen. V 82.