conquestus
conquestus2, a violent complaint
conquestus, a, um, Part., from conqueror.
conquestus, ūs, m. [conqueror],
- a violent complaint (very rare, and only in abl. sing.), Liv. 8, 7, 22; Sil. 10, 291; Stat. Ach. 1, 399.
conquestus, Abl. ū, m. (conqueror), das Sich-Beklagen, die Klage = die Wehklage, Liv. 8, 7, 21 u. spät. Dichter.
E. conquestus est coram justiciariis itinerantibus ‥ et per ~um suum [O. ] captus fuit et positus in prisona
1 conquestus, a, um, part. de conqueror.
2 conquestŭs, (16) m. (usité seult à lʼablatif, conquestu ) plainte : Liv. 8, 7, 21.
conquestus (1)
- P. of conqueror.
(conquestus, (2)ūs), m
- conqueror, a violent complaint; only ablsing.: libero, L.