1 conquiescere
v. conquaestare
2 conquiescere
[CL]
1 to come to rest. b (fig.) to be steadied or settled.
8‥ ~unt, gerestap
[WW]; omnis ‥ aque impetus conquievit
[Ben. Pet. Mir. Thom. III 20]. b procedente ‥ etate et sensu, verbositatis cohibeatur licentia et sophistice ‥ improbitas ~at
[J. Sal. Met. 932c]; 1190 contentionem motam inter ‥ Rothomagensem ecclesiam ‥ et ‥ senescallum Normannie hoc tandem fine conquievisse
[(Artic. Cleri Norm.) Diceto YH 87]; 1228 tandem lis et controversia coram eis mota in hunc modum amicabiliter conquievit
[Cart. Osney IV 100]; pax inter eos in hunc modum conquievit
[State Tri. Ed. I 12].
2 to acquiesce.
1001 (15c) ego Ælphech ‥ conquievi
[CD 706].