conspiratus
conspiratus, conspiring, agreeing, in conspiracy
Could not find conspiratuque in Logeion dictionaries.
conspiratuque Noun: masculine ablative singular of conspiratus
conspiratuque Adjective: neuter dative singular of conspiro
conspīrātus, a, um, v. 1. conspiro fin.
conspīrātus, a, um, v. 2. conspiro.
conspīrātus, ūs, m. [1. conspiro],
- an agreement, harmony; only in abl. sing.: conspiratu tacito mentium animorumque, Gell. 1, 11, 8.
1. cōnspīrātus, a, um, s. 1. cōnspīro.
2. cōnspīrātus, Abl. ū, m. (1. conspiro), die enge Vereinigung, Harmonie, mentium animorumque concentu conspiratuque tacito, Gell. 1, 11, 8.
1 cōnspīrātus, a, um, part. de conspiro 1 : a) en accord : milites conspirati... Cæs. C. 3, 46, 5, dʼun accord commun les soldats... || [fig.] Sen. Ep. 84, 10 ; b) ayant conspiré, sʼétant conjuré : Phædr. 1, 2, 4 || subst. conspirati, les conjurés : Suet. Dom. 17.
2 cōnspīrātŭs, abl. ū, m. , accord, harmonie : Gell. 1, 11, 8.
conspiratus , us. m. et, v. conspiratus
See an image
See an image
cōnspīrātus
adj.
- P. of conspiro, conspiring, agreeing, in conspiracy: his conspiratis factionum partibus, Ph.: pila coniecerunt, in concert, Cs.