conspiratus
conspiratus, conspiring, agreeing, in conspiracy
conspīrātus, a, um, v. 1. conspiro fin.
conspīrātus, a, um, v. 2. conspiro.
conspīrātus, ūs, m. [1. conspiro],
- an agreement, harmony; only in abl. sing.: conspiratu tacito mentium animorumque, Gell. 1, 11, 8.
1. cōnspīrātus, a, um, s. 1. cōnspīro.
2. cōnspīrātus, Abl. ū, m. (1. conspiro), die enge Vereinigung, Harmonie, mentium animorumque concentu conspiratuque tacito, Gell. 1, 11, 8.
1 cōnspīrātus, a, um, part. de conspiro 1 : a) en accord : milites conspirati... Cæs. C. 3, 46, 5, dʼun accord commun les soldats... || [fig.] Sen. Ep. 84, 10 ; b) ayant conspiré, sʼétant conjuré : Phædr. 1, 2, 4 || subst. conspirati, les conjurés : Suet. Dom. 17.
2 cōnspīrātŭs, abl. ū, m. , accord, harmonie : Gell. 1, 11, 8.
conspiratus , us. m. et, v. conspiratus
See an image
See an image
cōnspīrātus
adj.
- P. of conspiro, conspiring, agreeing, in conspiracy: his conspiratis factionum partibus, Ph.: pila coniecerunt, in concert, Cs.