conspondeo
con-spondĕo, ndi, nsum (old orthog. consposum, acc. to Paul. ex Fest. p. 41, 14 Müll.), 2, v. a. and n.,
- to engage or promise something mutually (ante- and postclass. and very rare): NEVE. CONSPONDISE. NEVE. CONPROMESISE. VELET., S. C. Bacch.; Wordsworth, Fragm. and Spec. p. 172: consponsi, Naev. ap. Varr. L. L. 6, § 70 Müll.; cf. Paul. l. l.: consponsa factio, Ap. Met. 5, 14, 1; so, foedus, Aus. Ep. 10, 11.
cōn-spondeo, spondī, spōnsum, ēre, sich gegenseitig feierlich angeloben, conspondisse, SC. de Bacch.: consponsi, Naev. com. fr.: consponsa factio, Apul.: foedus consponsum, Auson. – Partiz. subst., cōnspōnsa, ae, f., die Verlobte, Vulg. Ruth 1, 15 (auch angeführt bei Ambros. in Luc. 3. § 31). – ➳ Archaist. cōnspōsi = consponsores, Paul. ex Fest. 41, 14.
cōnspondĕō, dī, sum, dēre, tr., sʼengager mutuellement à qqch. ; arranger par accord : consponsum fœdus Aus. Ep. 10, 11, traité par lequel on sʼest engagé mutuellement || consponsi Næv. d. Varro L. 6, 70, ceux qui ont pris lʼengagement mutuel [consposi P. Fest. 41, 14 ].