contestate
contēstātē, Adv. m. Superl. (contestatus von contestor), bewährtermaßen, sicher, quod esset incredibile, nisi contestatissime probaretur, Augustin. de civ. dei 4, 10 extr.
contestātē (contestatus), -tissime Aug. Civ. 4, 10, de façon incontestable.