contextio
contextĭo, ōnis, f. [contexo] (postclass.).
- A joining, putting together (opp. resolutio), Macr. Somn. Scip. 1, 5, 18.—
- II A preparing, composing: classis, Aus. prooem. Per. lliad: libri, Aug. Civ. Dei, 7, 2: narrationis, Macr. Somn. Scip. 1, 2.
contextio, ōnis, f. (contexo), I) die Zusammenfügung, -setzung (Ggstz. resolutio), Macr. somn. Scip. 1, 5. § 18: verborum ipsa c., Augustin. in euang. Ioann. tract. 89, 1: c. pedum, Verbindung der Versfüße, Augustin. de music. 3, 7, 15: haec c., Verwerbung (der Reiter u. des Fußvolks) in einen Körper, Veget. mil. 2, 21 extr. – II) die Bereitung, Verfertigung, narrationis, Macr. somn. Scip. 1, 2, 11: unius libri, Augustin. de civ. dei 7, 2 in.
qua ratione ~o nervorum et venarum in corporibus nostris deprehensa sit
omnis eorum virtus tanquam aranearum ~o demolita est
ex qua utraque ~one binarum propositionum conficitur una conclusio, id est: ‘nullus grammaticus homo’
~onem ejus [Guillelmi Pictavini ] de Guillelmo et ejus pedisequis breviter in quibusdam secutus sum
contextĭō, ōnis, f. (contexo), action de former par assemblage : Macr. Scip. 1, 5, 18 || composition [dʼun livre] : Aug. Civ. 7, 2.