About
Menu

conterminus

conterminus, bordering upon, adjoining, neighboring, bounding

con-termĭnus, a, um, adj., bordering upon, neighboring, having a common border (not ante-Aug.; perh. first used by Ovid).
  • I Prop.
    • A In gen.
          • α With dat.: morus fonti, Ov. M. 4, 90; 1, 774; 15, 315: stabula ripae, id. ib. 8, 553: quercus tiliae, id. ib. 8, 621: Aethiopia Aegypto, Plin. 13, 14, 28, § 90 et saep.—
          • β With gen.: locos jugi, Ap. Met. 6, 14, 4; 6, 18, 2; aesculus aedis, Sil. 5, 510.—
          • γ With abl.: locum lacu aliquo, Ap. Met. 4, 17, 5.—
          • δ Absol.: ager, Plin. 18, 6, 7, § 35.—
    • B Substt.
      • 1 contermĭnum, i, n., a neighboring region, a confine, border: in contermino Arabiae, Plin. 37, 9, 40, § 122: in longinqua et contermina Scythiae fugam maturavit, Tac. A. 6, 36.—
      • 2 contermĭ-nus, i, m., a neighbor, Col. 1, 3, 7.—
  • II Trop.: virtus morti, Stat. Th. 7, 702.

Saved

Recent