contionator
contionator, an haranguer, demagogue, agitator
contĭōnātor, ōris, m. [contionor],
- a haranguer of the people; in a bad sense, a demagogue, a political agitator, Cic. Cat. 4, 5, 9 (opp. animus vere popularis); Front. Ep. ad Ver. 1, p. 171; cf.: contionator, allocutor multitudinis, Isid. Orig. 10, 38.
cōntiōnātor, ōris, m. (contionor), I) der Volksredner, im üblen Sinne der Wühler, Cic. Cat. 4, 9. Cic. fr. in Hier. ep. 52, 8: c. Cato, Fronto ep. ad Ver. 1. p. 114, 5 N. Augustin. de civ. dei 3, 26. Vgl. Isid. 10, 38 ›contionator, allocutor multitudinis‹. – II) der Prediger, Ven. Fort. vit. S. Mart. 2, 404 u.a. Eccl.
~or, i. locutor,motere velmaþelere ‥, ~orum,gemotmanna
illustris ~or, ‘tempus’, inquit, ‘loquendi et tempus tacendi’ [] Eccles. iii 7
secundum sanctionem ingeniosi ~oris [cf. ]Prov. viii 11
non est purus sermo ~oris quem libidinum sordes commaculant
cum ‥ fidelis ~or nichil in terra doceat fieri sine causa [cf. ]Job v 6
campana significat ~ores, qui perinde nos ad divinas orationes adhortantur
pridie uniuscujusque termini concio Latina hora nona antemeridiana in ecclesia B.M.V. habeatur. ~orem cancellarius designabit
ut ‥ refloreant ‥ in divino eloquio et pastu animarum salutari ~ores
presentamus ‥ W. H. sacri verbi Dei ~orem
post obitum Ædgari regis ‥ contigit ‥ quod magna concio erat statuta apud Witlesford et convenerunt illuc Æ.alderman ‥ et omnes meliores ~ores de comitatu Grantebrygge
cōntĭōnātŏr, (16) ōris, m. (contionor), harangueur qui flatte le peuple, démagogue : Cic. Cat. 4, 9 || prédicateur : Fort. Mart. 2, 404.
- 1. redenaar in de volksvergadering; demagoog;
- 2. (eccl.) prediker.
cōntiōnātor ōris, m
- contionor, an haranguer, demagogue, agitator.