continuor
contĭnŭor, ātus, āri, 1,
- dep. collat. form of continuo (rare and mostly post-class.), to unite one's self to, to join: Marius ostio Liris evehitur, adque Aenariam suos continuatur, Sisenn. ap. Non. p. 93: inde me commodum egredientem continuatur Pytheas, Ap. Met. 1, 24, 14; eam, id. ib. 5, 31, 3; 6, 18, 11; 11, 6, 5; Enar. Pan. Const. Aug. 8, 5; Symm. Ep. 1, 53; 4, 44; cf. continuo, I. A. α fin. and β fin.
continuor, s. continor.
contĭnŭor, ārī, v. continor : Non. 93 ; Sisenna Hist. 125 ; Apul. M. 5, 31.