controversus
controversus, disputed, questionable, undecided
contrō-versus, a, um, adj. [from the same root with contra; q. v. init.]. *
- Lit., turned against, in an opposite direction (cf. controversia, I.; very rare): perticae, Cato R. R. 43, 1: litora Isauriae scopulis, lying opposite, Amm.14, 2, 3; cf. id. 22, 8, 2; 22, 15, 7 (al. contra versus).—Hence,
- II Trop.
- A That is the subject of dispute, controverted, disputed, questionable (several times in Cic. and Quint.; elsewh. rare): sumere istos pro certo, quod dubium controversumque sit, Cic. Div. 2, 50, 104; cf. opp. confessum, Quint. 5, 13, 34; 5, 14, 14; 7, 1, 5: res controversa et plena dissensionis inter doctissimos, Cic. Leg. 1, 20, 52; so, res, Quint. 3, 5, 18; 5, 9, 2. auspicium, Liv. 10, 42, 7: jus, Cic. Mur. 13, 28; Quint. 7, 6, 1; cf. Liv. 3, 55, 3.—Subst.: contrōversa, ōrum, n., disputed or doubtful points: controversa confessis probare, Quint. 5, 14, 14.—
- B = repugnans, repugnant, at strife: controversa sibi ac repugnantia (sc. terra et ignis), in controversy with themselves, opposed to one another, Macr. Somn. Scip. 1, 6; cf. Aus. Ephem. fin. (The signification quarrelsome, litigious, is very dub., the reading in Cic. Brut. 12, 46, being undoubtedly corrupt.)
contrō-versus, a, um (contra u. versus), entgegengewandt, d.i. I) eig., a) gegenüberliegend (s. Wagner Amm. 14, 2, 3), spatium, Amm.: mons Athos et Caphareus longo spatio controversi, weit in entgegengesetzter Richtung auseinanderliegend, Amm. – b) in entgegengesetzter Richtung anstrebend, spiritus (Luftzug), Amm. 22, 15, 7: spiritus (Luftzüge), Solin. 32, 10. – II) übtr.: a) aktiv, feindllich entgegenstehend, feindlich, partes, Amm.: manus, Amm. – controversa sibi ac repugnantia, mit sich selbst im Streit, im Widerspruch, Macr. somn. Scip. 1, 6, 24. – b) passiv, noch der Erörterung pro und contra unterworfen, streitig (Ggstz. confessus; verb. dubius controversusque, Ggstz. certus), argumentum, Quint.: auspicium, Liv.: ius, Cic.: res c. et plena dissensionis inter doctissimos, Cic. – neutr. plur. subst., controversa confessis probare, Quint. 5, 14, 14. – controversum, Adv., dagegen, Apul. apol. 15 (Helm liest contraversim).
1 contrōversus, (14) a, um (contra, versus), ¶ 1 tourné vis-à-vis : Amm. 14, 2, 3 || contraire, opposé : Macr. Scip. 1, 6, 24 ¶ 2 controversé, discuté, mis en question, douteux, litigieux : res controversa Cic. Leg. 1, 52, question très discutée, cf. Div. 2, 104 ; Mur. 28 || controversa, ōrum, n. , points litigieux : Quint. 5, 14, 14.
2 contrōversus (16) (-sum), adv., à lʼopposé : Cato Agr. 43 || -sum Sol. 10, 3 ; Aus. Ephem. 8, 32.
- 1. (postklass.) tegengesteld, tegenover gelegen;
- 2. betwist [ius; auspicium].
Nolite fieri fornicatores, neque Controversi, neque fures, neque maledicti, neque rapaces, neque adulatores, neque inter vos discordiam habeatis.Nisi quis
Controversoshic interpretetur de iis, qui aversa venere utuntur, quod inter
fornicatoreset
furescollocentur addaturque postea,
neque inter vos discordiam habeatis; quod jam significatum esset voce
Controversi, priori sensu intellecta. Vide infra Delictum spinæ dorsi.
contrōversus
adj.
- contro- (cf. contra)+versus, disputed, questionable, undecided: ius: res: auspicium, L.—Disputatious: gens naturā (dub.).