contueor
contueor, to look on, gaze upon, behold, survey
- I To look on, gaze upon, behold, survey, to consider attentively (syn. conspicio; rare but class.; most freq. in Cic.).
- A Lit.: occepi contui, conspicio coleatam cuspidem, Pompon. 1. 1.: totam terram contueri ejusque situm, formam, etc., Cic. Tusc. 1, 20, 45: hanc sedem et aeternam domum, id. Rep. 6, 23, 25: os, id. Sull. 27, 74: te duobus oculis, id. N. D. 3, 3, 8: aliquid, id. de Or. 3, 59, 221: longinqua (opp. prope admota non cernere), Plin. 11, 37, 54, § 142 sq.; Suet. Aug. 94; id novum Agesilaus contuens, beholding this novelty, Nep. Chabr. 1, 2.—Absol.: alicui acrius contuenti voltum summittere, Suet. Aug. 79; so Plin. 29, 6, 38, § 132.—Of a place personified: Acrocorinthus utraque maria contuens. Mel. 2, 3, 7; cf. Cic. Dom. 57, 146. —
- B Trop., to take into view, to weigh, ponder maturely, to observe (rare): quod bene propositum si plane contueare, Ac videas plane, Lucr. 6, 653: a contuendis malis avocare aliquem, Cic. Tusc. 3, 16, 35.—
- b With the access. idea of carefulness, to see to, take care of, preserve carefully: pecus sic contuendum, ne, Varr. R. R. 2, 5, 16.—
- II Inchoat. (cf. conspicio, II.), to get sight of, perceive, descry (very rare): si volturios forte possis contui, Plaut. Most. 3, 2, 152 (841): figuras miras simulacraque in somnis, Lucr. 4, 35.
➳ formes arch. : contuor Pl. As. 403 ; Lucr. 4, 35 || forme active contuo Pacuv. 6.
- 1. bekijken, aankijken [alqm acrius; alqm non sine admiratione]; ➤ ook metaf.: a contuendis malis avocari;
- 2. zien, ontwaren;
- 3. (v. plaatsen) uitzien op (m. acc.);
- 4. overdenken, beschouwen.
- to look on, gaze upon, behold, survey: contuemini os, look him in the face: alqm oculis: id novum contuens, observing this novelty, N.—Fig., to contemplate, regard: a contuendis malis avocare aliquem.
-
…id, quod ab homine non potuerit praestari, evenerit. Nam revocatio illa, quam adfert, cum a contuendis nos malis avocat, nulla est. non est enim in nostra potestate fodicantibus is rebus, quas malas esse…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…faciunt et ego ut potui feci. tu autem quod quaeris similiter facis ac si me roges cur te duobus contuear oculis et non altero coniveam, cum idem uno adsequi possim. Tum Cotta Quam simile istud sit inquit tu…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…in quam videor esse restitutus. Vrbis enim celeberrimae et maximae partes adversum illud non monumentum, sed vulnus patriae contuentur. quem cum mihi conspectum morte magis vitandum fugiendumque esse videatis, nolite, quaeso, eum cuius reditu restitutam…
Cicero, de Domo sua
-
…annus, defectiones solis et lunae cognitae praedictaeque in omne posterum tempus, quae quantae quando futurae sint. Quae contuens animus accedit ad cognitionem deorum, e qua oritur pietas, cui coniuncta iustitia est reliquaeque virtutes, e quibus…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…quasi exspectantes post eius interitum veniebamus in curiam, ut vestigium illud ipsum, in quo ille postremum institisset, contueremur namque tum latus ei dicenti condoluisse sudoremque multum consecutum esse audiebamus ; ex quo cum cohorruisset, cum febri domum…
Cicero, de Oratore
-
…. in hoc vos pudore, iudices, et in hac vita tanto sceleri locum fuisse credatis aspicite ipsum, contuemini os, conferte crimen cum vita, vitam ab initio usque ad hoc tempus explicatam cum crimine recognoscite. Mitto…
Cicero, pro Sulla
-
…quisquam qui eadem conivens efficiat. Theophrastus quidem Tauriscum quendam dicit actorem aversum solitum esse dicere, qui in agendo contuens aliquid pronuntiaret. Qua re oculorum est magna moderatio ; nam oris non est nimium mutanda species, ne aut…
Cicero, de Oratore