coquinus
cŏquīnus, a, um, adj. [coquo],
- of or pertaining to cooking (rare): forum, Plaut. Ps. 3, 2, 1 (790) and 2.—
- II Subst.: cŏquīna, ae, f.
- A A kitchen, Pall. 1, 37, 4; Arn. 4, p. 130; Non. p. 55, 18.—
- B The art of cooking, cookery, Ap. Dogm. Plat. 2, p. 17, 4 (al. coquinaria).
coquīnus (cocīnus), a, um (coquo), zum Kochen gehörig, Koch –, I) adi.: forum. Plaut. Pseud. 790 sq. – II) subst., coquīna, ae, f., a) die Küche (vgl. Non. 55, 18), Arnob. 4, 6. Pallad. 1, 37, 4. Pelagon. veterin. 457 Ihm. Auct. Testam. porc. lin. 6 (7) H. u. B.: c. conditaria, Augustin. de civ. dei 22, 8, 10. p. 503, 7 D.2: atratum coquinae ministerium, Küchenpersonal, Amm. 14, 6, 17: bildl., quod erat totum caminum sceleris, coquina malitiae, Augustin. serm. 2, 1 b. Mai Nov. patr. biblioth. tom. 1. p. 4. – Vulg. Nbf., cucīna, μαγειρεῖον, Gloss. II, 363, 51. – b) die Kochkunst, Apul. de dogm. Plat. 2, 9. Donat. Ter. Andr. 1, 1, 3: coquinae magister, Isid. 20, 2, 32.
cŏquīnus (cŏcī-), a, um (coquus), de cuisinier, de cuisine : Pl. Ps. 790.
coquinæministeriis natus, interdum etiam Nequam, Improbus, ut nostrum Gallicum
Coquin. Processus de Vita S. Yvonis tom. 4. Maii pag. 545 :
Et ex hoc dictus juvenis dicebat verba opprobriosa D. Yvoni, vocando ipsum Coquinum et Truannum.Ejus B. Yvonis Acta MSS. :
Erat autem pium pulchrumque spectaculum, aliquando Yvonem sanctum Domini, licet generosum et in cunctis spectabilem, subsannationibus et blasphemiis impugnatum, et Coquinum Communissime vocatum, placido et hilari vultu, gratis et rationalibus responsis adversarios convincentem.
Coquinet
Quoquinsæpissime, pro
Mendiant, Mendicus. Lit. remiss. ann. 1375. in Reg. 107. Chartoph. reg. ch. 152 :
Lesquelx jeunes hommes venant de la ville de Roches en la ville de Rueil, ou chemin trouverent un homme en habit de Quoquin, etc.Aliæ ann. 1392. in Reg. 142. ch. 297 :
Un homme querant et demandant l'aumosne, qui estoit vestuz d'un manteau tout plain de paleteaulx. comme un Coquin ou caimant.Aliæ ann. 1409. in Reg. 164. ch. 114 :
Quatre Coquins ou au moins gens poures, qui queroient et mandioient leur vie.Unde
Coquiner, Mendicare, victum quæritare, et
Coquinerie, Mendicatio. Lit. remiss. ann. 1407. in Reg. 161. ch. 386 :
Icellui Regnault dist au suppliant que son pere aloit Coquinant aval la ville.Aliæ ann. 1460. in Reg. 190. ch. 99 :
Pierre Perreau homme plain d'oisiveté,... alant mendiant et Coquinant par le pais.Occurrit præterea apud Marten. tom. 1. Anecd. col. 1833. Guignevil. in peregr. hum. gen. Ms. :
Cheste mains chi, truanderie Est nommée et Coquinerie, Hoguincle par non le clain Et qui apelle Mengue-pain.