cruor
cruor, blood, bloodshed, gore, a stream of blood
the blood of Remus flowed into the ground
- Blood (which flows from a wound), a stream of blood (more restricted in meaning than sanguis, which designates both that circulating in bodies and that shed by wounding): e nostro cum corpore sanguis Emicat exsultans alte spargitque cruorem, Lucr. 2, 194; Tac. A. 12, 47; and: cruor inimici recentissimus, Cic. Rosc. Am. 7, 19 (cf.: sanguis per venas in omne corpus diffunditur, id. N. D. 2, 55, 138 al.; v. sanguis; cf., however, under II.; class.; most freq. in the poets): occisos homines, cruorem in locis pluribus vidisse, id. Tull. 10, 24: nisi cruor appareat, vim non esse factum, id. Caecin. 27, 76: res familiaris, cum ampla, tum casta a cruore civili, id. Phil. 13, 4, 8; id. Mil. 32, 86; id. Inv. 1, 30, 48; Lucr. 1, 883; Sall. C. 51, 9; Plin. 23, 1, 24, § 49; Tac. A. 14, 30; id. H. 2, 21; Suet. Tib. 59; * Cat. 68, 79; Ov. M. 4, 121; 6, 253; 6, 388 et saep.; Verg. G. 4, 542; id. A. 3, 43; 5, 469 al.; Hor. C. 2, 1, 36; id. Epod. 3, 6 et saep.—In plur., Verg. A. 4, 687; Val. Fl. 4, 330; cf. the foll.—
- 2 Trop.: scit cruor imperii qui sit, quae viscera rerum, the vital power, Luc. 7, 579.—
- B Transf., bloodshed, murder: hinc cruor, hinc caedes, Tib. 2, 3 (38), 60; so Ov. M. 4, 161; 15, 463; Hor. S. 2, 3, 275; Luc. 9, 1022. —In plur., Hor. C. 2, 1, 5; Luc. 7, 636.—
- II Sometimes, poet., i. q. sanguis, for the blood in the body, Lucr. 2, 669; 3, 787; 5, 131; 1, 864 (for which id. 1, 860 and 867, sanguen).
dum cruor insontis cum sontis sanguine fuso / ulciscebatur digne
sanguis,blod
~or,dead blod
sicut lupi ~orem agnorum sitiunt bibere
sic frequens exercitium ‥ Martis multum ~orem effundit
pallium ‥ martyris ‥ cruentatum ‥ comparavit et de ~ore liquido ampullam plenam acquisivit
regem caeli redimentem saecla cruore
cuidam matronae ingenuae, quae mihi affinitate mundialis ~oris conjuncta est
altissimi filios ~oris in servorum filias degenerare coegit
clarus gratior uve / hiis cruor est ‥ / vim digestivam recreans
- 1. bloed (buiten het lichaam; sanguis is bloed dat door het lichaam stroomt), gestold bloed [captivus van de gevangenen; ~ inimici recentissimus];
- 2. (poët.) plur. bloeddruppels, bloedsporen;
- 3. (meton.) het bloedvergieten, moord; ➤ ~ civilis burgermoord; ~ Cinnanus de bloedige tijd van Cinna; e gremio et complexu matrum ad caedem et cruorem abstrahi (Cic.).
Vindicabat enim in illis sibi ejus hospitandi, talliam, corvagium, avenagium, justitiam Cruoris et latronis ;id est Sanguinis effusionis et latrocinii.
- CRV-, blood, bloodshed, gore, a stream of blood: inimici recentissimus: cruore omnia conpleri, S.: cruor emicat alte, O.: viperinus, H.: siccabat veste cruores, blood-stains, V.: arma uncta cruoribus, H.—Fig., bloodshed, murder: civilis: humanus, O.: arma Nondum expiatis uncta cruoribus, H.
-
…, quae victoribus conlubuissent, fana atque domos spoliari, caedem, incendia fieri, postremo armis, cadaveribus, cruore atque luctu omnia conpleri. Sed per deos inmortalis, quo illa oratio pertinuit An uti vos infestos coniurationi faceret…
Sallust, Catilina
-
…Pelion Ossae. Obruta mole sua cum corpora dira iacerent, perfusam multo natorum sanguine Terram inmaduisse ferunt calidumque animasse cruorem, et, ne nulla suae stirpis monimenta manerent, in faciem vertisse hominum. Sed et illa propago contemptrix…
Ovid, Metamorphoses
-
…ignibus imponit sacris, libamina prima, voce vocans Hecaten, Caeloque Ereboque potentem. Supponunt alii cultros, tepidumque cruorem suscipiunt pateris. Ipse atri velleris agnam Aeneas matri Eumenidum magnaeque sorori ense ferit, sterilemque tibi, Proserpina ,…
Vergil, Aeneid
-
…quorum modo interfuerit aliquid, haec proprie attingunt eos ipsos qui arguuntur, ut telum, ut vestigium, ut cruor, ut deprehensum aliquid quod ablatum ereptumve videatur, ut responsum inconstanter, ut haesitatum, ut titubatum, ut…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…et cum illae infestae ac funestae faces universumque totius urbis incendium, cum tela, cum caedes, cum civium cruor, cum cinis patriae versari ante oculos atque animum memoria refricare coeperat, tum denique ei resistebam, neque solum…
Cicero, pro Sulla
-
…, templa gemerent, tecta ipsa urbis lugerent, complexus es funestum illud animal ex nefariis stupris, ex civili cruore, ex omni scelerum importunitate conceptum atque eodem in templo, eodem loci vestigio et temporis arbitria non mei solum…
Cicero, in Pisonem
-
…iudicia constituebat et leges ferebat, tu ad perniciem optimorum ; ille asanguine et incendio servorum Capitolium tuebatur, tu cruore et flamma cuncta delere vis. Si qui dabat provincias Cassio et Brutis et illis custodibus nominis nostri regnabat ,…
Cicero, Epistula ad Octavianum
-
…religionis. ille in curia quae poterat sine cuiusquam incommodo dedicari, tu in civis optime de re publica meriti cruore ac paene ossibus simulacrum non libertatis publicae, sed licentiae conlocasti. atque ille tamen ad conlegium rettulit, tu…
Cicero, de Domo sua
-
…imaginibus, sine cantu atque ludis, sine exsequiis, sine lamentis, sine laudationibus, sine funere, oblitus cruore et luto, spoliatus illius supremi diei celebritate cui cedere inimici etiam solent ambureretur abiectus. non fuisse credo fas…
Cicero, pro Milone
-
…, ipsius, fratris maiorumque monumenta ; probatissima uxor, optatissimi liberi, res familiaris cum ampla tum casta a cruore civili. nemo ab eo civis violatus, multi eius beneficio et misericordia liberati. talis igitur vir et civis…
Cicero, Philippicae