cunctamen
cunctāmen (cont-), ĭnis, n. [cunctor],
- a delaying, hesitating, Paul. Nol. 24, 416.
cunctāmen, minis, n. (cunctor), das Zögern, Zaudern, Paul. Nol. 24, 416.
ut absque ~ine gloriosi in egregiis Jerusalem veluti portis martyrii sui trophaea defigerent
trini fuere famine / viri absque cunctamine / divulgati per aethera
absque ullo ~ine suscipere illa festinemus
Scoti ‥ irruerunt in illos, absque ~ine eos interfecerunt
cūnctāmen, ĭnis, n. (cunctor), retard, lenteur : P. Nol. 24, 416 et cūnctāmentum, ī, n. , Capel. 1, 6.