cunctatus
cunctātus, a, um, formerly assumed as P. a. of cunctor; in
- comp., Plin. Ep. 2, 16, 4; Suet. Caes. 60; Tac. A. 1, 71; but in all these passages recent edd. read cunctantior, cunctantius; v. cunctor, P. a. and adv.
vos sine cunctatu torquebo gravi cruciatu
cūnctātus, (16) a, um, part. de cunctor || adjt, lent à se résoudre, circonspect : cunctatior ad dimicandum Suet. Cæs. 60, qui se décide plus difficilement à combattre.