cupiens
cupiens, desirous, longing, eager
cŭpĭens, entis, Part. and P. a., from cupio.
cupiēns, entis (cupio), I) Partic. Praes., s. cupiono. I a. E. – II) PAdi. m. Compar. u. Superl. = begehrend, begierig, einer Sache nachstrebend, im üblen Sinne nach etw. gelüstend, lüstern, gew. m. obj. Genet.: nuptiarum, Plaut.: tui, Plaut.: huius corporis, Plaut.: regni, Enn.: liberorum, sich Kinder wünschend, Tac.: bonarum artium, guten Eigenschaften nachstrebend, Tac.: novarum rerum, Tac.: erogandae per honesta pecuniae c., indem er gern auf ehrenvolle Art Geld ausgab, Tac.: Euathlus eloquentiae discendae causarumque orandi cupiens fuit, Gell. 5, 10, 5. – Compar., dominandi suis quam subigendi externos cupientiores, Aur. Vict. de Caes. 24, 9. – Superl., cupientissimus legis, Sall. hist. fr. inc. 32 (5, 15): naturam hominis deus veri adipiscendi cupientissimam fecit, Lact. 3, 1, 7: u. absol., Marius cupientissimā plebe (auf dringendes Begehren des V.) consul factus, Sall. Iug. 84, 1: u. so cupientissimo vulgo imperium capit, Aur. Vict. de Caes. 29, 3.
cŭpĭēns, (13) tis, part. de cupio || adjt, désireux de, avide de : cupiens nuptiarum Pl. Mil. 1165, qui désire se marier ; cupiens voluptatum Tac. Ann. 14, 14, avide de plaisirs ; cupientissima plebe consul factus Sall. J. 84, 1, créé consul au grand contentement de la plèbe || cupientior Aur. Vict. Cæs. 24, 9.
cupiēns entis, adj.with sup.
- P. of cupio, desirous, longing, eager: novarum rerum, Ta.: liberorum, Ta.: cupientissimā plebe consul factus, at the earnest desire of, S.