cupitor
cupitor, one who desires
cŭpītor, ōris, m. [cupio],
- one who desires or wishes (very rare; perh. only in the foll. exs.): incredibilium, Tac. A. 15, 42: matrimonii, id. ib. 12, 7: amicitiae, Ap. Flor. 3, p. 807.
cupītor, ōris, m. (cupio), der Begehrer, incredibilium, Tac.: matrimonii, Tac.: amicitiae, Apul.: avaritiae c. acer, Aur. Vict.: magicae noscendae ardentissimus c., Apul.
cŭpītŏr, (16) ōris, m. (cupio), celui qui désire : Tac. Ann. 15, 42 ; 12, 7.
cupītor ōris, m
- cupio, one who desires: incredibilium, Ta.