damium
dāmium, ii, n.: sacrificium, quod fiebat in operto in honorem Bonae Deae. Dea quoque ipsa DAMIA et sacerdos ejus DAMIATRIX appellabatur, Paul. ex Fest. p. 68, 8 Müll. [δᾶμος = δῆμος]; cf. "damium, θυσίαι ὑπαίθριοι γινόμεναι," Gloss. Lab.
dāmium, iī, n., das Opfer zu Ehren der Bona Dea, das bei dem pontifex maximus von Matronen im Dezember unter freiem Himmel gebracht wurde, Paul. ex Fest. 68, 8; vgl. Gloss. ›damium, θυσίαι; θυσίαι ὑπαίθριοι‹.