damnaticius
damnāticĭus (or -tius), a, um, adj. [damno],
- condemned, sentenced: "Κατάκριτον damnaticium," Gloss. Gr. Lat. (late Lat.): etsi nihil de damnaticiis participarent, Tert. Praescr. Haeret. 34 fin.
damnātīcius, a, um (damnatus v. damno), zu den Verurteilten gehörig, verurteilt, Tert. de praescr. haeret. 34 extr.
Simonis vice te coerce, / quorum manet emulos in eorum merce / merces damnatitia
exosum ‥ et grave ‥ tolerare cogebantur ~ii
occurrit ei cum apparitorum turba quidam ~ius, qui ob commissum furtum ‥ ad meritum protrahebatur supplicium
damnātīcĭus, a, um, condamné, condamnable : Tert. Præscr. 34.